In dit stuk lees je waarom de zoektocht naar richting beter binnen begint dan bij de vacatures, en hoe je je eigen rode draad terugvindt.
Beginnen bij vacatures is beginnen bij het einde
Een vacaturesite laat zien wat er bestaat, niet wat bij jou past. Je scrolt langs functies die anderen hebben bedacht en probeert jezelf in een van die hokjes te passen. Vaak werkt dat averechts: je voelt dat het niet helemaal klopt, maar je weet ook niet wat dan wel.
Een vacature is het eindpunt, niet het startpunt. Eerst bepaal je de richting, daarna pas de route. Andersom blijf je hangen in een keuze tussen opties die er toevallig zijn, in plaats van te kijken wat bij jou past.
Richting begint bij wat energie geeft, niet bij wat er te krijgen is
De vraag is niet wat er te krijgen is op de arbeidsmarkt, maar wat wil ik en waar ben ik goed in. Onderzoek naar loopbaanontwikkeling laat steeds zien dat reflectie op je drijfveren en kwaliteiten vooraf gaat aan het verkennen van werk: eerst naar binnen, dan naar buiten.
Drijfveren ontstaan vroeg en gaan een leven lang mee. Twee mensen met dezelfde baan kunnen die om hele verschillende redenen fijn vinden. Wie zicht heeft op wat hem of haar drijft, herkent sneller welk werk past en welk werk vooral energie kost.
Zoek je rode draad
Denk terug aan momenten waarop je de tijd vergat, op je werk en daarbuiten. Schrijf er vijf of zes op. Zoek vervolgens wat ze gemeen hebben: ging het om iets maken, mensen helpen, iets uitzoeken, leiding nemen? Dat patroon zegt meer over een passende richting dan welke functietitel dan ook.
Het hoeft geen complete ommezwaai te zijn
Richting is niet alles of niets. Vaak zit de stap die je zoekt niet in een hele nieuwe carrière, maar in een ander accent, een andere omgeving of een rol die dichter bij je drijfveren ligt. De vraag is dan: welk deel van wat ik nu doe geeft mij energie, en hoe krijg ik daar meer van.
Soms betekent dat een grotere stap, maar lang niet altijd. Vaak verandert er meer dan je denkt door één rol, één project of één werkplek anders in te richten.
Waarom dit lastig alleen te doen is
Je zit te dicht op je eigen verhaal. Wat voor jou vanzelfsprekend is, zie je niet meer als talent, terwijl het juist een aanwijzing kan zijn. Een goede gesprekspartner stelt de vragen die je jezelf niet stelt en helpt je een vaag verlangen te vertalen naar haalbare stappen.
Dat is wat loopbaancoaching doet: niet vertellen wat je moet worden, maar ontdekken wat er al in je zit en wat daar bij past.
Met inzichten uit onderzoek naar loopbaancompetenties (Kuijpers) en uit de loopbaanpsychologie rond drijfveren en levensverhaal.
Veelgestelde vragen
Hoe weet ik welke kant ik op wil met mijn loopbaan?
Begin niet bij vacatures, maar bij jezelf. Kijk naar wat je energie geeft, wat je drijft en waar je goed in bent. Vaak zit daar een rode draad in die naar een richting wijst, ook als je nog geen functietitel kunt bedenken. Pas daarna ga je verkennen welk werk daarbij past.
Moet ik mijn hele carrière omgooien om gelukkiger te worden in mijn werk?
Meestal niet. De richting die je zoekt zit vaak in een ander accent, een andere omgeving of een rol die dichter bij je drijfveren ligt. Een grote overstap is soms het antwoord, maar lang niet altijd. Kleine verschuivingen maken vaak al veel verschil.
Ik weet wel wat ik niet meer wil, maar niet wat ik wel wil. Wat nu?
Dat is een heel normaal startpunt. Weten wat niet meer past, is al waardevolle informatie. De volgende stap is terugkijken naar momenten waarop je de tijd vergat of energie kreeg, en daarin een patroon zoeken. Dat patroon wijst vaak een richting aan die je nog niet onder woorden had.
Kan een loopbaancoach helpen bij het vinden van richting?
Ja. Je zit vaak te dicht op je eigen verhaal om je rode draad te zien. Een coach stelt de vragen die je jezelf niet stelt en helpt je een vaag verlangen te vertalen naar concrete stappen, in jouw tempo.